Eindelijk...

Eindelijk had de Morsige Waard zijn zin: hij kocht een Trigger en nog wel uit Dedemsvaart, ver van zijn geliefde café. Hij glunderde, sjorde wat aan zijn bretels en keek naar de letters op zijn voertuig uit de bijna versleten Arial. De verticaal die je kon denken langs de k, gleed omlaag langs de p van Vroomshoop. Het kostte even wat denkwerk, maar het resultaat mocht er zijn. Onder de achterklep paste een kratje bier en nog wat andere dingen, nodig voor een regelmatige innemer. Het is maar goed dat er weinig politie op de been is in deze plaats langs het Twentekanaal. Agenten houden niet van staren in een leeg kanaal, dat is meer iets voor caféhouders. Hij schonk zich nog eens een Trappist in,  verdiepte zich in de pagina's op internet van het fenomeen driewieler en bespiegelde zijn toekomst.

Voertuig

afbeelding: Trigger Technics BV.

De morsige waard wreef zich de ogen uit: wat kwam daar nou aan? Een knalgele driewieler met twee inzittenden bewoog zich voort langs het kanaal en sloeg af richting Kleindochteren. In het voorbijgaan kon hij nog net een opschrift lezen: HiPP, Het instituut Praktische Poëzie. Verbaasd keek hij de twee na, dichters op maandagmiddag in Kleindochteren, het minst poëtische tijdstip van de week in het gehucht. Gingen zij daar iets aan doen? Een voordracht bij de Dochterensebrug of een andere plek in het gehucht? Hij krabde zich op het kalende hoofd, sjorde aan zijn bretels en zette zich weer aan het raam bij een tafeltje met de De Stentor. "Het is misschien wel een handig ding, zo'n scootercar", dacht hij, "je hebt nog bekijks ook". Hij maakte er een notitie van in het kladblokje met de naam 'bedrijfsplan Café Radstaak' en zuchtte eens diep...