foto: Louis Radstaak
We naderen twee mannen, die lijken te bekvechten. De een staat op zijn boerenerf, de ander staat bij zijn fiets en beweegt zijn kakement. Als ik voorbij fiets zeg ik: "Zo, zeg 't 'em moar es goed!", een beetje pesterig. "Neen, het is geen ruzie, ik wil iets alleen moar iets rech proat'n", zegt de fietser. Ja, doe dat maar, denk ik en stop een eindje verder bij een café in het weiland, genaamd: 'Tokke Wekke', dat is volgende week. Het lijkt wel een indrink gelegenheid, compleet met veranda.
Er is niemand, voor indrinken is het nog te vroeg in de middag. Wij volgen het weggetje door de weilanden langs een poel, met verbodsbordjes voor honden.
Er staat een soort berceau in een hoek, de twijgen zijn aan elkaar gevlochten.
Aan het water staat een beeld, voorstellende een vrouw met hoed en handtas die op weg is naar de kerk. Wanneer ze nu zou leven, dan zou ze versteld staan van het meisjeselftal dat speelt tegen dat van jongens, ze schreeuwen er hevig bij.
De mannen staan nog steeds iets recht te praten.
