De bus van het INSTITUUT VOOR PRAKTISCHE POËZIE die in de praktijk nooit ging rijden en de bus op de CD-cover van GLERUM OMNIBUS ONE: het is (bijna) dezelfde vergeelde 'Verheul'. Het voertuig van de Gelderse Tram Wegen vervoerde mij naar saaie scholen, piepte, zuchtte en steunde met rammelende banken over zijn traject. Soms zat er een aantrekkelijke conductrice in die je kaartje knipte maar jou verder niet zag zitten, terwijl je heimelijk gluurde via het raam naar haar vormen in een donkergroen uniform en naar jezelf: geen rock 'n roll, geen jazz, alleen de Verheul Blues. In de jukebox: Fly over (3.56 min.) van Ernst Glerum.
