woensdag 20 augustus 2008

Woody Allen

Zijn films zijn me vaak te neurotisch en zijn dameskeuze kan ik niet bewonderen, maar de verhalen in 'De boze tijden waarin wij leven' zijn oh zo geestig! "Geweldig, Fantastisch" riep ik soms, snakkend naar adem van het lachen zoals bij deze passage uit 'Als de Impressionisten Tandartsen waren geweest'. Hierin schrijft 'tandarts' Vincent van Gogh aan zijn broer Theo: "Beste Theo, Toulouse Lautrec is de meest tragische figuur ter wereld. Hij wil niets liever dan een groot tandarts worden en hij heeft talent genoeg, maar hij is zo klein dat hij niet bij de mond van zijn patiënten kan en hij is te trots om ergens op te gaan staan. Met zijn handen boven zijn hoofd tast hij blindelings rond in de buurt van de lippen van zijn patiënten; gisteren heeft hij..." Bij voorkeur lezen vòòrdat u naar het Van Gogh Museum of het Kröller-Müller Museum gaat. Of erna, bij somberte...

1 opmerking:

Hans Mellendijk zei

Louis, gefeliciteerd met de opening van het cafe, Ik schenk me een Trippel Westmalle in. Mmmm lekker.
Het boek doet mij denken aan Allen's andere boek: Ja, maar kan een stoommachine dat ook?
De mooiste herinnering aan z'n films heb ik aan Manhattan, die ik zag met Amerikaans publiek in Manhattan. Ze gingen na Rapsody in Blue bij de opening van de film
helemaal uit hun dak. Applaus en toejuichingen.